26 Czerwiec 2017, imieniny obchodzą: Paulina, Jan, Paweł


Nasz adres:
ul. Rynek 19
33-300 Nowy Sącz
tel. +48 18 547-54-74
e-mail: nit@onet.eu
GG: 28766416
Skype: nitbiuro

Zarabiaj na turystyce


odznaczenie
W dniu 11.10.2005 Minister Gospodarki i Pracy nadal Nowosadeckiej Izbie Turystycznej odznake "Za Zaslugi dla Turystyki"




Aktualności
Aktualności dla członków NIT

Nowy Zarząd Nowosądeckiej Izby Turystycznej
XVIII Walne Zgromadzenie Nowosądeckiej Izby Turystycznej wybrało Zarząd w składzie: Andrzej Danek prezes oraz Lucyna Sieja,Jan Tomaszek,Teresa Wójcik,Mariusz Borkowski,Jerzy Dacków,Andrzej Stawiarski. Zarząd ukonstytuuje się na najbliższym posiedzeniu.
dodał:  Giertler Aleksanderdata dodania:  2017-05-31, 9:09
 
Wyrazy uznania dla Aleksandra Giertlera od władz Starostwa Nowosądeckiego
Uczestniczący w obradach XVIII Walnego Zgromadzenia Sprawozdawczo Wyborczego Nowosądeckiej Izby Turystycznej Marian Ryba członek Zarządu Starostwa Nowosądeckiego złożył podziękowanie dotychczasowemu prezesowi Nowosądeckiej Izby Turystycznej wyrazy uznania i podziękowanie w imieniu Starosty Nowosądeckiego Marka Pławiaka za kierowanie Izbą od jej powstania przez 18 lat.
dodał:  admin data dodania:  2017-05-31, 9:04
 
Aleksander Giertler Honorowym Prezesem Nowosądeckiej Izby Turystycznej
Obradujące w Nowym Sączu XVIII Walne Zgromadzenie Sprawozdawczo-Wyborcze Nowosądeckiej Izby Turystycznej powierzyło Aleksandrowi Giertlerowi zaszczytny tytuł Honorowego Prezesa Nowosądeckiej Izby Turystycznej jako wyraz uznania za kierowanie Izbą przez 18 lat.
dodał:  admin data dodania:  2017-05-31, 8:55
 
Andrzej Danek nowym prezesem Nowosądeckiej Izby Turystycznej
Andrzej Danek znany przedsiębiorca oraz działacz sportowy-prezes MKS SANDECJA oraz dotychczasowy wiceprezes Nowosądeckiej Izby Turystycznej został nowym prezesem Nowosądeckiej Izby Turystycznej wybranym przez XVIII Walne Zgromadzenie Sprawozdawczo-Wyborcze. Obejmuje tą funkcje po Aleksandrze Giertlerze,który przez 18 lat kierował tym branżowym samorządem gospodarczym na Sądecczyźnie.
dodał:  admin data dodania:  2017-05-31, 8:47
 
Podziękowania dla Aleksandra Giertlera za 18 lat pracy na rzecz rozwoju turystyki sądeckiej
Po 18 latach zaangażowania na rzecz rozwoju sądeckiej turystyki Aleksander Giertler zrezygnował ze startu w kolejnych wyborach na Prezesa Nowosądeckiej Izby Turystycznej w Nowym Sączu. Podziękowania i gratulacje w imieniu Prezydenta Miasta Nowego Sącza złożył zastępca prezydenta Wojciech Piech. - Dowiadujemy się ze smutkiem, ale też z szacunkiem przyjmujemy tę informację i decyzję, że nie będzie Pan kandydował na kolejną kadencję i nie będzie Pan prezesem Nowosądeckiej Izbie Turystycznej, a przecież robił to Pan przez 18 lat - 6 kadencji, jest Pan numerem 1 nowosądeckiej i polskiej turystyki. Bardzo dziękujemy za te wszystkie lata, które są już za nami, za doskonałą współpracę, za wielki wkład, jaki wniósł Pan w rozwój turystyki Ziemi Sądeckiej i Nowego Sącza - powiedział Wojciech Piech. W spotkaniu uczestniczyli także dyrektor Wydziału Kultury, Sportu, Komunikacji Społecznej i Promocji Józef Kantor, wicestarosta nowosądecki Marian Ryba, zastępca burmistrza Starego Sącza Kazimierz Gizicki, prezes Zarządu i przewodniczący Rady Krajowej Izby Turystyki RP Marek Ciechanowski oraz skarbnik Izby Turystyki RP Krzysztof Mrowiec(komunikat Biura Prasowego Urzędu Miasta Nowego Sącza).
dodał:  admin data dodania:  2017-05-31, 8:39
 
29 maja 2017r. Walne Zgromadzenie Sprawozdawczo-Wyborcze Nowosądeckiej Izby Turystycznej
W najbliższy poniedziałek 29 maja 2017r. w Hotelu "PANORAMA" w Nowym Sączu odbędzie się Walne Zgromadzenie Sprawozdawczo-Wyborcze Nowosądeckiej Izby Turystycznej.Izba funkcjonuję już 18 lat.Zgromadzenie oceni działalność za rok 2016, a także dokona wyboru prezesa,członków Zarządu oraz Komisję Rewizyjną.Zgromadzenie przyjmie również "Główne kierunki działania na lata 2017-20.
dodał:  admin data dodania:  2017-05-27, 9:40
 
Izba Turystyki RP - Walne Zgromadzenie Sprawozdawcze we Wrocławiu
W dniu 24 maja 2017r. we Wrocławiu obradowało Walne Zgromadzenie Sprawozdawcze Izby Turystyki RP. W Zgromadzeniu uczestniczyło 296 członków zrzeszonych w regionalnych Izbach Turystyki.Sprawozdanie z działalności przedstawił Marek Ciechanowski prezes Izby Turystyki RP,Sprawozdanie finansowe przedstawił Krzysztof Mrowiec skarbnik Izby Turystyki RP.Sprawozdanie Komisji Rewizyjnej przedstawiła Lucyna Sieja przewodnicząca Komisji.Po dość długiej dyskusji zebrani przyjęli przedstawione sprawozdania oraz udzielili absolutorium Radzie Krajowej Izby Turystyki RP. Przyjęto również "Kierunki działania na ostatni rok obecnej kadencji. W przyszłym roku odbędzie się Zgromadzenie Sprawozdawczo-Wyborcze.
dodał:  admin data dodania:  2017-05-27, 9:22
 
Podpisanie "Listu intencyjnego dotyczącego współpracy turystycznych samorządów gospodarczych Małopolski
W reprezentacyjnej sali obrad Urzędu Miasta Krakowa w dniu 09 maja 2017r. został podpisany "List intencyjny dotyczący współpracy pomiędzy" Krakowską Izbą Turystyki,Nowosądecką Izbą Turystyczną i Polską Izbą Turystyki O/Małopolski Celem tej inicjatywy jest podjęcie stałej współpracy w zakresie: promocji działalności turystycznych samorządów gospodarczych w Małopolsce, a także dążenia do dalszej integracji działań izb w zgodzie z ustaleniami na szczeblu centralnym.
dodał:  admin data dodania:  2017-05-10, 17:12
 
Piotr Pryszcz nowym prezesem Krakowskiej Izby Turystyki
Jubileusz Krakowskiej Izby Turystyki, obfitował w wiele wydarzeń m.innymi Walne Zgromadzenie Sprawozdawczo Wyborcze,którego celem był wybór prezesa tego samorządu turystycznego. Członkowie dokonali wyboru prezesa,którym został Piotr Pryszcz w miejsce dotychczasowej prezes Anny Jędrocha,która wcześniej podjęła decyzje o rezygnacji z ubiegania się o ponowny wybór. Wybrano także Zarząd Izby w składzie:Andrzej Bahr, Łukasz Barłowski, Julien Hallier, Jadwiga Jasica-Statkowska, Jan Kowalczyk, Tomasz Łopuszyński, Rafał Marek, Aleksander Miszalski Członkowie Krakowskiej Izby Turystyki podziękowali Annie Jędrocha za wieloletnie prowadzenie Izby. Wcześnie na części oficjalne Jubileuszu Anna Jędrocha została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi,a aktu tego dokonał Wojewoda Małopolski Józef Pilch. Nowemu Prezesowi Krakowskiej Izby Turystyki w imieniu branży turystycznej Sądecczyzny składamy gratulacje i życzenia pomyślności i sukcesów w kierowaniu Izbą.
dodał:  admin data dodania:  2017-05-10, 16:13
 
Szanse i korzyści deglomeracji turystyki w Krakowie i Małopolsce
W dniu 09 maja 2017r. w sali obrad Urzędu Miasta Krakowa odbyła się niezwykle ciekawa i merytoryczna konferencja pt."Szanse i korzyści deglomeracji turystyki w Krakowie i Małopolsce" z następującym programem. 10.00–10.10 - Powitanie, wprowadzenie, przedstawienie prelegentów 10.10–10.35 - Ruch turystyczny w Krakowie i Małopolsce w latach 2012-2016 – czy deglomeracja turystyczna jest widoczna ? - dr Krzysztof Borkowski (Wyższa Szkoła Turystyki i Ekologii w Suchej Beskidzkiej) 10.35–10.55 - Wpływ zmian w otoczeniu przedsiębiorstw turystycznych na uwarunkowania ich konkurencyjności – prof. Teresa Skalska (Szkoła Główna Turystyki i Rekreacji, Warszawa) 10.55–11.15 - Turystyczne sieci biznesowe – ich skuteczność w promocji i sprzedaży produktów turystycznych – Violetta Hamerska (Hotel Przyjazny Rodzinie) 11.15–11.55 - Panel dyskusyjny z udziałem przedsiębiorców: Deglomeracja turystyczna w Krakowie na przełomie minionych pięciu lat 11.55–12.10 - Przerwa 12.10–12.35 - Instrumenty wsparcia w promocji i komercjalizacji produktów turystycznych - dr Bartłomiej Walas (Polska Organizacja Turystyczna, Warszawa) 12.35–13.05 - Marka z długoterminową wizją jej rozwoju – Anna Nalazek (Brand Innovation, Warszawa) 13.05–13.45 - Panel dyskusyjny z udziałem przedsiębiorców: Jakie produkty należy rozwijać w Krakowie i Małopolsce w najbliższych latach 13.45–14.00 - Podsumowanie, Zakończenie konferencji Organizatorem konferencji była Krakowska Izba Turystyki w ramach obchodów 25-lecia działalności.
dodał:  admin data dodania:  2017-05-10, 15:23
 
GLOBALNY KODEKS ETYKI W TURYSTYCE uchwalony na Zgromadzeniu Ogólnym Światowej Organizacji Turystyki w Santiago, Chile, 1 października 1999 r.
GLOBALNY KODEKS ETYKI W TURYSTYCE My, członkowie Światowej Organizacji Turystyki (WTO), przedstawiciele światowego przemysłu turystycznego, delegaci Państw, terytoriów, przedsiębiorstw, instytucji i organizacji, zebrani na Zgromadzeniu Ogólnym w Santiago, Chile, 1 października 1999 r., Potwierdzając cele określone w artykule 3 Statutu Światowej Organizacji Turystyki oraz świadomi „decydującej i głównej” roli tej organizacji, przyznanej przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych, w promowaniu i rozwijaniu turystyki, a przez to w sprzyjaniu rozwojowi gospodarczemu, porozumieniu międzynarodowemu, pokojowi, dobrobytowi oraz powszechnemu poszanowaniu i przestrzeganiu praw człowieka i podstawowych wolności wszystkich ludzi, niezależnie od rasy, płci, języka czy religii; Głęboko wierząc, że turystyka stanowi żywotną siłę w służbie pokoju oraz że sprzyja przyjaźni i porozumieniu między narodami świata dzięki zapewnieniu możliwości bezpośrednich, spontanicznych i równoprawnych kontaktów mężczyzn i kobiet o odmiennych kulturach i stylach życia; Włączając się w uzasadnione dążenia do trwałego pogodzenia ochrony środowiska naturalnego, rozwoju gospodarczego i walki z ubóstwem, sformułowane przez Narody Zjednoczone na Szczycie Ziemi w 1992 r. w Rio de Janeiro i wyrażone w uchwalonym wówczas programie działań – Agenda 21; Biorąc pod uwagę szybki i stały, tak w przeszłości jak i w przewidywalnej przyszłości, rozwój turystyki wypoczynkowej, biznesowej, kulturowej, pielgrzymkowej i zdrowotnej oraz jej wpływ, zarówno pozytywny, jak i negatywny, na środowisko, gospodarkę i społeczeństwo krajów nie tylko wysyłających, ale również przyjmujących turystów, społeczności lokalne i rdzenną ludność oraz na stosunki międzynarodowe i handel; Mając na celu promowanie odpowiedzialnej, zrównoważonej i ogólnie dostępnej turystyki w ramach powszechnego prawa do wypoczynku i podróżowania, przy poszanowaniu wyborów społeczeństw wszystkich narodów w tym zakresie; Będąc jednocześnie przekonani, że światowy przemysł turystyczny w całości ma wiele do zyskania poprzez działanie w środowisku sprzyjającym gospodarce rynkowej, indywidualnej przedsiębiorczości i wolnemu handlowi, a także poprzez działania mające na celu podnoszenie dobrobytu i zwiększanie zatrudnienia; W głębokim przekonaniu, że odpowiedzialna i zrównoważona turystyka, pod warunkiem przestrzegania określonych zasad i przepisów, daje się w pełni pogodzić z rosnącą liberalizacją warunków handlu usługami, w jakich działają przedsiębiorstwa z tego sektora, oraz że możliwe jest pogodzenie w ramach sektora turystycznego gospodarki z ekologią, ochrony środowiska z rozwojem oraz otwarcia na handel międzynarodowy z ochroną tożsamości społecznej i kulturowej; Mając na uwadze, że przy takim podejściu wszyscy uczestnicy rozwoju turystyki, a więc władze krajowe, regionalne i lokalne, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia, pracownicy, organizacje pozarządowe i inne jednostki organizacyjne branży turystycznej, a także środki masowego przekazu, społeczności lokalne goszczące turystów, jak i sami turyści, odgrywają różne, ale współzależne role w indywidualnym i społecznym rozwoju turystyki, oraz że do osiągnięcia tego celu przyczyni się zdefiniowanie ich praw i obowiązków; W trosce o wspieranie prawdziwego partnerstwa pomiędzy publicznymi i prywatnymi uczestnikami rozwoju turystyki, zgodnie z celami realizowanymi przez samą Światową Organizację Turystyki od czasu uchwalenia przez Zgromadzenie Ogólne w 1997 r. w Istambule rezolucji 364 (XII), oraz licząc na podobny rozwój partnerstwa i współpracy prowadzony w sposób otwarty i zrównoważony między krajami przyjmującymi i wysyłającymi turystów oraz przez działający na ich terytoriach przemysł turystyczny; Uznając za nadal aktualne Deklarację Manilską o turystyce światowej z 1980 r. i o społecznym oddziaływaniu turystyki z 1997 r., jak również Turystyczną Kartę Praw i Kodeks Turysty, uchwalone w Sofii w 1985 r. pod auspicjami WTO; Wyrażając przekonanie, że dokumenty te winny być uzupełnione przez zestaw zasad wzajemnie ze sobą powiązanych w ich interpretacji i stosowaniu, które powinny kierować postępowaniem uczestników rozwoju turystyki od początku XXI wieku; Wykorzystując, dla potrzeb tego dokumentu, określenia i definicje odnoszące się do podróżowania, takie jak „odwiedzający”, „turysta” i „turystyka”, które zostały przyjęte podczas międzynarodowej konferencji odbywającej się w Ottawie w dniach od 24 do 28 czerwca 1991 r. i zatwierdzone przez Komisję ds. statystyki ONZ podczas jej XVII sesji; Odwołując się do zapisów: • Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z 10 grudnia 1948 r.; • Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych z 16 grudnia 1966 r.; • Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z 16 grudnia 1966 r.; • Konwencji Warszawskiej w sprawie międzynarodowych przewozów lotniczych z 12 października 1929 r.; • Konwencji Chicagowskiej o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z 7 grudnia 1944 r. oraz konwencji z Tokio, Hagi i Montrealu uchwalonych w odniesieniu do tych konwencji; • Konwencji w sprawie uproszczeń postępowania celnego w turystyce z 4 lipca 1954 wraz z Protokołem; • Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego z 23 listopada 1972 r.; • Deklaracji Manilskiej o turystyce światowej z 10 października 1980 r.; • Rezolucji przyjętej podczas VI Zgromadzenia Ogólnego WTO w Sofii 26 września 1985 w sprawie Turystycznej Karty Praw i Kodeksu Turysty; • Konwencji Praw Dziecka z 26 stycznia 1990 r.; • Rezolucji przyjętej podczas IX Zgromadzenia Ogólnego WTO w Buenos Aires dotyczącej, w szczególności, ułatwień w podróżowaniu oraz bezpieczeństwa i ochrony turystów z 4 października 1991 r.; • Deklaracji z Rio w sprawie środowiska naturalnego i rozwoju z 13 czerwca 1992 r.; • Układu ogólnego w sprawie handlu usługami z 15 kwietnia 1994 r.; • Konwencji w sprawie biosfery z 6 stycznia 1995 r.; • Rezolucji przyjętej podczas XI Zgromadzenia Ogólnego WTO w Kairze w dniu 22 października 1995 r. w sprawie zapobiegania zorganizowanej turystyce seksualnej; • Deklaracji Sztokholmskiej z 28 sierpnia 1996 r. w sprawie zwalczania komercyjnego seksualnego wykorzystywania dzieci; • Deklaracji Manilskiej o społecznym oddziaływaniu turystyki z 22 maja 1997 r.; • Konwencji i rekomendacji przyjętych przez Międzynarodową Organizację Pracy w zakresie umów zbiorowych, zapobieganiu pracy przymusowej i pracy dzieci, obrony praw rdzennej ludności, zapewnieniu jednakowych praw i przeciwdziałania dyskryminacji w miejscu pracy; potwierdzamy prawo do turystyki i swobody przemieszczania się w celach turystycznych, wyrażamy wspólną wolę wspierania światowego, równoprawnego, odpowiedzialnego i trwałego porządku turystycznego, z korzyścią dla wszystkich części społeczeństwa, w ramach otwartej i konkurencyjnej rynkowej gospodarki światowej, i w tym celu uroczyście uchwalamy Globalny Kodeks Etyki w Turystyce. Artykuł 1 Udział turystyki w pogłębianiu wzajemnego zrozumienia i szacunku pomiędzy narodami i społeczeństwami 1. Zrozumienie i krzewienie ogólnoludzkich wartości etycznych w duchu tolerancji i poszanowania dla różnorodnych wierzeń religijnych, postaw moralnych i poglądów filozoficznych, to zarówno podstawa, jak i rezultat odpowiedzialnej turystyki. Uczestnicy rozwoju turystyki i sami turyści winni brać pod uwagę odrębne tradycje oraz obyczaje społeczne i kulturowe innych narodów, w tym również mniejszości i rdzennej ludności oraz szanować ich godność; 2. Działalność turystyczna powinny być prowadzona w harmonii ze specyfiką i tradycjami regionów i krajów przyjmujących oraz przy poszanowaniu miejscowych praw, zachowań i zwyczajów; 3. Zarówno społeczności przyjmujące turystów, jak i miejscowi przedstawiciele branży turystycznej powinni zaznajamiać się i z szacunkiem odnosić się do odwiedzających ich turystów, a także poznawać styl ich życia, upodobania i oczekiwania. Poprawie poziomu przyjmowania turystów służy odpowiednie szkolenie i przygotowanie zawodowe kadry turystycznej; 4. Zadaniem odpowiednich władz jest zapewnienie bezpieczeństwa turystom i osobom odwiedzającym oraz ich mieniu. Ze szczególną uwagą należy podchodzić do bezpieczeństwa turystów zagranicznych, którzy są szczególnie narażeni na wszelkiego rodzaju niebezpieczeństwa. Władze winny zapewnić im łatwy dostęp do informacji, ochronę, bezpieczeństwo, ubezpieczenie oraz pomoc w razie potrzeby. Każdy atak, napaść, porwanie lub groźby skierowane wobec turystów lub pracowników branży turystycznej, a także umyślne niszczenie obiektów turystycznych, dziedzictwa kulturowego lub przyrodniczego winny być bezwzględnie ścigane i karane zgodnie z odpowiednim ustawodawstwem krajowym; 5. W trakcie podróżowania turyści i osoby odwiedzające nie mogą popełniać czynów uznawanych przez prawo kraju, w którym przebywają, za przestępstwo lub wykroczenie. Winni oni unikać wszelkich zachowań traktowanych przez miejscową ludność za szokujące lub obraźliwe, lub też mogących spowodować szkodę w środowisku miejscowym. Nie mogą też handlować narkotykami, bronią, antykami, chronionymi gatunkami roślin lub zwierząt oraz produktami i substancjami, które są niebezpieczne lub handel którymi jest zabroniony przez miejscowe prawo; 6. Turyści i osoby odwiedzające powinni zapoznać się jeszcze przed wyjazdem z podstawowymi informacjami o kraju, który zamierzają odwiedzić. Muszą też być świadomi zagrożeń dla swojego zdrowia i bezpieczeństwa podczas wyjazdu ze stałego miejsca zamieszkania oraz zachowywać się w sposób, który może zminimalizować to ryzyko. Artykuł 2 Turystyka jako narzędzie indywidualnej i zbiorowej samorealizacji 1. Turystyka, jako działalność najczęściej utożsamiana z odpoczynkiem, relaksem, sportem, obcowaniem z kulturą i przyrodą, winna być planowana i organizowana jako uprzywilejowany środek indywidualnej i zbiorowej samorealizacji. Turystyka realizowana we właściwy sposób staje się niezastąpionym elementem samokształcenia, budowania wzajemnej tolerancji i poznawania różnic pomiędzy narodami i kulturami; 2. Działalność turystyczna winna przestrzegać równości kobiet i mężczyzn, zapewniać poszanowanie praw człowieka, w szczególności zaś chronić te odnoszące się do najsłabszych grup, a więc dzieci, osób starszych, niepełnosprawnych, mniejszości etnicznych, rdzennej ludności; 3. Wykorzystywanie innych ludzi w jakikolwiek sposób, a w szczególności seksualny, w tym zwłaszcza dzieci, stoi w sprzeczności z podstawowymi celami turystyki i jest jej zaprzeczeniem. W związku z powyższym takie działanie powinno być, zgodnie z prawem międzynarodowym, zdecydowanie zwalczane przez wszystkie zainteresowane państwa i bezwzględnie karane w ramach ustawodawstwa zarówno kraju odwiedzanego, jak i kraju sprawcy, nawet jeśli zostało dokonane za granicą; 4. Podróżowanie w celach religijnych, zdrowotnych, edukacyjnych, kulturalnych oraz wymiany językowe stanowią szczególnie korzystne formy turystyki, zasługujące na poparcie; 5. Godnym wsparcia jest włączanie do programów edukacyjnych treści dotyczących wartości związanych z wymianą turystyczną oraz z wynikającymi z niej korzyściami gospodarczymi, społecznymi i kulturalnymi, jak również zagadnień obejmujących różnego rodzaju zagrożenia. Artykuł 3 Turystyka jako czynnik zrównoważonego rozwoju 1. Wszyscy uczestnicy rozwoju turystyki winni chronić środowisko i zasoby naturalne, by zapewnić znaczny, trwały i zrównoważony rozwój gospodarczy sprawiedliwie zaspakajający potrzeby i aspiracje obecnych oraz przyszłych pokoleń; 2. Władze państwowe, regionalne i lokalne winny traktować jako pierwszoplanowe, a także odpowiednio je wspomagać, wszelkie formy rozwoju turystyki, które prowadzą do oszczędzania rzadkich i cennych zasobów, w tym zwłaszcza wody i energii, oraz ograniczenia produkcji odpadów; 3. Należy dążyć do odpowiedniego rozłożenia w czasie i przestrzeni napływu turystów i innych osób odwiedzających, zwłaszcza korzystających z płatnych urlopów i wakacji szkolnych, oraz dążyć do bardziej zrównoważonego ich napływu, tak aby ograniczyć presję działalności turystycznej na środowisko naturalne, a równocześnie zwiększyć jej korzystne oddziaływanie na przemysł turystyczny i miejscową gospodarkę; 4. Tworzenie bazy turystycznej oraz programowanie działalności turystycznej powinny uwzględniać ochronę dziedzictwa naturalnego składającego się z ekosystemów i biologicznej różnorodności, w tym zachowanie zagrożonych gatunków fauny i flory. Uczestnicy rozwoju turystyki, a zwłaszcza kadry turystyczne, nie powinni występować przeciwko wprowadzaniu ograniczeń ich działalności w najbardziej zagrożonych miejscach, takich jak pustynie, rejony polarne i wysokogórskie, strefy nadbrzeżne, lasy tropikalne czy moczary, lecz popierać tworzenie rezerwatów i obszarów chronionych; 6. Turystykę przyrodniczą i ekoturystykę uznaje się za formy turystyki nadające jej szczególny walor i wzbogacające jej treść pod warunkiem, że podczas praktykowania tych form turystyki będą respektowane dziedzictwo naturalne i interesy miejscowej ludności oraz że będą odpowiednio uwzględniane możliwości recepcyjne danych obszarów. Artykuł 4 Turystyka – użytkownikiem, ale i beneficjentem dziedzictwa kulturowego ludzkości 1. Zasoby turystyczne są częścią wspólnego dziedzictwa ludzkości. Społeczności zamieszkujące tereny, na których one się znajdują, mają wobec nich szczególne prawa i obowiązki; 2. Polityka i działalność turystyczna powinny być prowadzone z poszanowaniem dziedzictwa artystycznego, archeologicznego i kulturowego, tak aby zostało ono zachowane i mogło być przekazane przyszłym pokoleniom. Ze szczególną troską należy odnosić się do ochrony i konserwacji zabytków, świątyń i muzeów, jak również innych miejsc o walorach archeologicznych i historycznych, które powinny być szeroko udostępniane turystom. Należy umożliwiać i popierać dostęp do dóbr kultury i zabytków znajdujących się w rękach prywatnych z poszanowaniem praw właścicieli, jak również do miejsc kultu religijnego, o ile nie spowoduje to naruszenia wymogów kultu; 3. Dochody uzyskiwane z opłat za wstęp do zwiedzanych miejsc i zabytków powinny być, przynajmniej częściowo, wykorzystane na ich utrzymanie, ochronę oraz poprawę ich stanu; 4. Działalność turystyczna powinna być organizowana w sposób umożliwiający przetrwanie i rozkwit tradycyjnych wytworów kulturowych, rękodzieła i sztuki ludowej, nie zaś prowadzić do zubożenia ich różnorodności i do ich standaryzacji. Artykuł 5 Turystyka jako działalność przynosząca korzyści krajom i społecznościom przyjmującym turystów 1. Społeczności lokalne winny być zaangażowane w działalność turystyczną i mieć swój odpowiedni udział w wynikających z niej korzyściach gospodarczych, społecznych i kulturalnych, a szczególnie z tworzenia miejsc pracy związanych bezpośrednio lub pośrednio z tą działalnością; 2. Polityka turystyczna winna być realizowana w taki sposób, by przyczyniać się do poprawy poziomu życia ludności w obszarach odwiedzanych przez turystów oraz do zaspokajania jej własnych potrzeb. W planowaniu urbanistycznym i architektonicznym oraz przy eksploatacji ośrodków turystycznych i obiektów noclegowych należy zmierzać do ich jak najlepszej integracji z lokalną strukturę gospodarczą i społeczną. W przypadku występowania podobnych kwalifikacji zawodowych należy poszukiwać możliwości zatrudniania w pierwszej kolejności miejscowej siły roboczej; 3. Szczególną uwagę należy zwrócić na specyficzne problemy terenów nadbrzeżnych oraz wysp, a także gospodarczo słabych rejonów wiejskich i górskich, dla których turystyka stanowi często jedną z niewielu możliwości rozwoju z uwagi na upadek tradycyjnej działalności gospodarczej; 4. Branża turystyczna, a zwłaszcza inwestorzy, kierując się obowiązującymi przepisami, powinni badać wpływ swoich przedsięwzięć gospodarczych na otoczenie i środowisko naturalne. Powinni oni również, w sposób maksymalnie jasny i obiektywny, informować o swoich przyszłych planach i możliwych do przewidzenia skutkach ich działań oraz prowadzić dialog na ten temat z zainteresowaną społecznością. Artykuł 6 Obowiązki uczestników rozwoju turystyki 1. Turyści muszą uzyskiwać od fachowców z dziedziny turystyki rzetelną i obiektywną informację o miejscach, do których się udają, warunkach podróżowania, zakwaterowania i pobytu. Warunki umów z klientami powinny być całkowicie przejrzyste w kwestiach dotyczących przedmiotu, ceny i jakości usług, które mają być zapewnione, oraz finansowej rekompensaty w przypadku jednostronnego naruszenia przez siebie warunków umów; 2. Fachowcy z dziedziny turystyki powinni zapewnić swoim klientom, w zakresie od siebie zależnym i we współpracy z odpowiednimi władzami, bezpieczeństwo, ochronę zdrowia oraz zapobiegać nieszczęśliwym wypadkom i zatruciom pokarmowym. Powinni zadbać o odpowiednie formy ubezpieczenia i udzielania pomocy w nagłych wypadkach, przyjąć na siebie zobowiązanie ponoszenia konsekwencji, zgodnie z uregulowaniami ich ustawodawstwa krajowego, wypłacać odpowiednie rekompensaty w przypadku, gdy zostały przez nich naruszone zobowiązania wynikające z umów; 3. Fachowcy z dziedziny turystyki, w zakresie od siebie zależnym, winni tworzyć warunki do zaspakajania kulturowych i duchowych potrzeb turystów oraz umożliwiać im odbywanie praktyk religijnych podczas podróży; 4. Władze krajów wysyłających i goszczących turystów, we współpracy z fachowcami z dziedziny turystyki i ich stowarzyszeniami, winny wprowadzić odpowiednie mechanizmy umożliwiające powrót turystów do swojego kraju w przypadku, gdy nie może tego zapewnić podmiot organizujący wyjazdy; 5. Administracja rządowa ma prawo, a nawet obowiązek, zwłaszcza w sytuacjach kryzysowych, do informowania swoich obywateli o trudnościach, a także niebezpieczeństwach, na jakie mogą być narażeni w trakcie podróży zagranicznych. Nie powinna tego jednak czynić w sposób nierzetelny lub przesadny, naruszając interesy krajów przyjmujących turystów i swoich własnych organizatorów tych podróży. Treść przekazywanych turystom ostrzeżeń winna być wcześniej przedyskutowana z władzami krajów docelowych, których ostrzeżenia te dotyczą oraz z zainteresowaną branżą turystyczną. Sformułowane zalecenia powinny być adekwatne do wagi istniejącej sytuacji i ograniczone ściśle do obszaru na którym powstało niebezpieczeństwo. Powinny one być odpowiednio zmodyfikowane lub wycofane, jak tylko sytuacja na to pozwoli; 6. Prasa, a zwłaszcza specjalistyczne wydawnictwa turystyczne oraz inne środki masowego przekazu, w tym również najnowsze środki komunikacji elektronicznej, winny dostarczać rzetelnych i wyważonych informacji o wydarzeniach i sytuacjach, jakie mogą mieć wpływ na ruch turystyczny. Konsumenci usług turystycznych winni mieć zapewnioną dokładną i wiarygodną informację. W tym celu należy również rozwijać i wykorzystywać najnowsze techniki przeznaczone dla komunikacji i handlu elektronicznego. W żaden sposób nie mogą być one, tak samo jak prasa i inne media, wykorzystywane do propagowania turystyki seksualnej. Artykuł 7 Prawo do turystyki 1. Ludzie na całym świecie mają jednakowe prawo do bezpośredniego i osobistego odkrywania i cieszenia się z bogactw naszej planety. Coraz szersze uczestnictwo w turystyce krajowej i zagranicznej należy postrzegać jako jeden z najlepszych sposobów wykorzystywania stale zwiększającego się czasu wolnego, toteż nie należy stawiać przeszkód na drodze tego uczestnictwa; 2. Powszechne prawo do turystyki należy uważać za bezpośrednią pochodną prawa do wypoczynku i czasu wolnego, w tym prawa do racjonalnego ograniczania godzin pracy i okresowych płatnych urlopów, tak jak to zostało zagwarantowane w artykule 24 Powszechnej deklaracji praw człowieka i artykule 7d Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych; 3. Turystyka socjalna, zwłaszcza grupowa, ułatwiająca szeroki dostęp do wypoczynku, podróży i wakacji winna być rozwijana z pomocą władz publicznych; 4. Należy popierać i ułatwiać turystykę rodzinną, młodzieżową, studencką oraz dla osób starszych i niepełnosprawnych. Artykuł 8 Swoboda ruchu turystycznego 1. Przy poszanowaniu prawa międzynarodowego i krajowego ustawodawstwa, turyści i inne osoby odwiedzające powinni dysponować swobodą poruszania się w obrębie danego kraju oraz podróżowania z jednego państwa do drugiego, zgodnie z artykułem 13 Powszechnej deklaracji praw człowieka. Powinni mieć dostęp do obszarów tranzytu i pobytu oraz do miejscowości turystycznych i obiektów kulturalnych bez zbędnych formalności i bez dyskryminacji; 2. Turyści i inne osoby odwiedzające powinni mieć możliwość korzystania ze wszystkich dostępnych środków komunikacji, zarówno wewnętrznej, jak i międzynarodowej. Powinni mieć zapewniony szybki i łatwy dostęp do miejscowych władz administracyjnych, sądowych i służby zdrowia, jak również możliwość swobodnego kontaktowania się ze służbą konsularną swojego kraju zgodnie z obowiązującymi konwencjami dyplomatycznymi; 3. Turyści i inne osoby odwiedzające powinni korzystać z tych samych praw co miejscowi obywatele w zakresie ochrony danych osobowych i innych informacji ich dotyczących, zwłaszcza w sytuacji, gdy są one przechowywane w formie elektronicznej; 4. Procedury administracyjne związane z przekraczaniem granicy należące do kompetencji Państw lub też wynikające z umów międzynarodowych, takie jak formalności wizowe, celne lub zdrowotne, powinny być dostosowane do możliwie najłatwiejszych form zapewniających maksymalną swobodę podróżowania i dostęp jak największej liczby osób do turystyki międzynarodowej. Na poparcie zasługują porozumienia zawierane przez grupy państw w celu zharmonizowania i ułatwienia tych procedur. Stopniowo usuwane lub modyfikowane być powinny specjalne podatki i obciążenia nakładane na przemysł turystyczny, które mają wpływ na jego konkurencyjność; 5. Podróżni, o ile pozwala na to sytuacja ekonomiczna krajów z których pochodzą, powinni mieć możliwość dostępu do walut wymienialnych niezbędnych na czas podróży. Artykuł 9 Prawa pracowników i przedsiębiorców branży turystycznej 1. Podstawowe prawa pracowników przemysłu turystycznego i dziedzin pokrewnych, zarówno etatowych, jak i osób prowadzących działalność na własny rachunek, powinny być zagwarantowane i kontrolowane ze szczególną troską przez władze państwowe i lokalne zarówno krajów pochodzenia turystów, jak i krajów przeznaczenia, przy uwzględnieniu uwarunkowań wynikających z sezonowości ich pracy, globalnego zasięgu branży turystycznej i potrzeby elastycznego dostosowywania się do zmieniających się warunków związanych z charakterem wykonywanej pracy; 2. Pracownicy przemysłu turystycznego i dziedzin pokrewnych, zarówno etatowi, jak i osoby prowadzące działalność na własny rachunek, mają prawo i obowiązek odbywania szkoleń wstępnych i podnoszących kwalifikacje. Powinny być im zagwarantowane odpowiednie osłony socjalne, zaś niebezpieczeństwo utraty pracy powinno być w miarę możliwości ograniczone. Specjalny status należy zapewnić pracownikom sezonowym, zwłaszcza w zakresie opieki społecznej; 3. Wszystkie osoby fizyczne i prawne, o ile wykażą posiadanie odpowiednich umiejętności i kwalifikacji, powinny mieć prawo do rozwijania działalności zawodowej w dziedzinie turystyki w ramach istniejącego ustawodawstwa krajowego. Przedsiębiorcy i inwestorzy, zwłaszcza prowadzący działalność w zakresie małych i średnich przedsiębiorstw, winni mieć swobodny dostęp do sektora turystycznego bez zbędnych ograniczeń prawnych i administracyjnych; 4. Wymiana doświadczeń realizowana z udziałem kadry kierowniczej i pracowników, zarówno etatowych, jak i nieetatowych, z różnych krajów, sprzyja rozwojowi światowego przemysłu turystycznego. Tego rodzaju działania powinny być prowadzone w możliwie najszerszym zakresie, o ile są zgodne z ustawodawstwem krajowym i międzynarodowymi konwencjami; 5. Stanowiąc niezbędny czynnik solidarności w rozwoju i dynamicznego wzrostu wymiany międzynarodowej, ponadnarodowe przedsiębiorstwa turystyczne nie powinny wykorzystywać swej dominującej pozycji na rynku. Unikać one muszą sztucznego narzucania społecznościom przyjmującym turystów obcych im wzorców kulturalnych i społecznych. W zamian za możliwości swobodnego inwestowania i prowadzenia handlu, do czego powinny mieć pełne prawo, winny one angażować się w rozwój lokalnej gospodarki, powstrzymując się jednocześnie od zbytniego transferu osiągniętych zysków i nadmiernego importu, gdyż obniża to ich wkład w rozwój gospodarki, w ramach której działają; 6. Partnerstwo i ustanowienie zrównoważonych relacji pomiędzy przedsiębiorstwami z krajów wysyłających i przyjmujących turystów przyczyniają się do trwałego rozwoju turystyki i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z tego rozwoju. Artykuł 10 Wprowadzanie zasad Globalnego Kodeksu Etyki w Turystyce 1. Wszyscy uczestnicy rozwoju turystyki, reprezentujący zarówno sektor publiczny jak i prywatny, powinni współdziałać we wprowadzaniu niniejszych zasad oraz kontrolowaniu ich właściwego stosowania; 2. Uczestnicy rozwoju turystyki powinni uznać wiodącą rolę instytucji międzynarodowych, przede wszystkim Światowej Organizacji Turystyki oraz kompetentnych organizacji pozarządowych, zajmujących się rozwojem i promocją turystyki, ochroną praw człowieka, środowiska naturalnego i zdrowia, przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa międzynarodowego; 3. Wspomniane podmioty winny wyrazić swoją gotowość do przedkładania w celu osiągnięcia ugody wszelkich sporów dotyczących stosowania lub interpretacji Globalnego Kodeksu Etyki w Turystyce do bezstronnego organu, występującego jako osoba trzecia, zwanego Światowym Komitetem ds. Etyki w Turystyce.
dodał:  admin data dodania:  2017-04-28, 18:45
 
III Międzynarodowy Kongres Etyki w Turystyce
W Centrum Kongresowym ICE Kraków zakończył się III Międzynarodowy Kongres Etyki w Turystyce. Obrady Kongresu trwały w dniach 27-28 kwietnia 2017r., na które zjechali się przedstawiciele branży turystycznej, naukowcy, urzędnicy,dziennikarze, działacze społeczni i kulturalni niemal z całego świata. Uroczystego otwarcia Kongresu dokonali Minister Sportu i Turystyki Witold Bańka, Sekretarz Generalny Światowej Organizacji Turystyki (UNWTO) Taleb Rifai i Prezydent m.Krakowa Jacek Majchrowski Do.uczestników Kongresu za pośrednictwem kamer zwróciła się również komisarz ds. rynku wewnętrznego, przemysłu, przedsiębiorczości i MSP Komisji Europejskiej Elżbieta Bieńkowska. Wprowadzenia do tematyki Kongresu dokonał Przewodniczący Światowego Komitetu ds. Etyki w Turystyce Pascal Lamy. Uczestnicy Kongresu rozważali istotne tematy, jak: zrównoważony rozwój turystyki, odpowiedzialność społeczna przedsiębiorstw i zarządzanie dziedzictwem w warunkach rosnącej liczby turystów. Jest ku temu specjalna okazja – jako,że rok 2017 został ogłoszony Międzynarodowym Rokiem Zrównoważonego Rozwoju Turystyki. Przedstawiciele krajów,organizacji,realizatorów imprez turystycznych omawiali także kwestie związane z planowaniem zrównoważonego rozwoju, zarządzaniem, korporacyjną odpowiedzialnością społeczną, konsumpcją. dostępnością oraz efektywnym zarządzaniem zasobami naturalnymi i kulturowymi w środowisku. Obrady były podzielone na cztery główne panele i tam też toczyła się podstawowa dyskusja nad tematyką Kongresu. Uczestnicy kongresu w trakcie obrad zwrócili uwagę na: turystykę integrującą społecznie i powszechnie dostępną – z korzyścią dla wszystkich grup społecznych niezależnych od pochodzenia, rasy i koloru skóry i wyznania, a także na konkurencyjność branży turystycznej; zarządzanie dziedzictwem przyrodniczym i kulturowym w sytuacji znacząco zwiększonej liczby turystów – wobec potrzeby ochrony tego dziedzictwa; oraz odpowiedzialność społeczna jako istotny element wspierający możliwość osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju usług turystycznych. Światowy Kongres Etyki jest cyklicznym wydarzeniem organizowanym przez Światową Organizację Turystyki. Poprzednia edycja Kongresu odbyła się w Ekwadorze w 2012 roku. Światowa Organizacja Turystyki jest organizacją skupiającą 158 państw, 6 terytoriów i ponad 400 instytucji. Polska jest członkiem założycielem Światowej Organizacji Turystyki - UNWTO. Kongres był organizowany przez Światową Organizację Turystyki, Ministerstwo Sportu i Turystyki, Komisję Europejską oraz Miasta Krakowa.
dodał:  admin data dodania:  2017-04-28, 17:14
 
Życzenia Wielkanocne 2017

dodał:   data dodania:  2017-04-11 11:39
 
Jednorazowa wartość transakcji a limit płatności gotówkowych
Pojęcie transakcji, o której mowa w art. 15d ustawy o CIT w związku z art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w przypadku umów o współpracę/umów ramowych, odnosi się do wartości sprzedaży dokonanej w oparciu o poszczególną fakturę VAT wystawioną w ramach takiej umowy, a nie sumaryczną wartość sprzedaży w okresie obowiązywania umowy o współpracę/umowy ramowej - wyjaśnił Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 16 marca 2017 r., sygn. 1462-IPPB6.4510.6.2017.1.AM. Z wnioskiem o interpretację przepisów podatkowych zwrócił się przedsiębiorca planujący zawrzeć umowy o współpracy/umowy ramowe z hurtowniami farmaceutycznymi będącymi dostawcą produktów leczniczych, wyrobów medycznych oraz suplementów diety znajdujących się w asortymencie danego dostawcy. Umowy te zawierają ogólne warunki współpracy. W oparciu o tak ustalone warunki współpracy wystawiane będą gotówkowe faktury VAT dokumentujące transakcje sprzedaży poszczególnych produktów leczniczych, wyrobów medycznych lub suplementów diety o wysokości nie przekraczającej 15 000 zł każda. Jak zaznaczył przedsiębiorca, wartość takich faktur VAT w danym okresie obowiązywania danej umowy ramowej/umowy o współpracy - uwzględniając rozmiar prowadzonej przez niego działalności - z pewnością przekroczy kwotę 15 000 zł. W momencie podpisywania umowy o współpracy/umowy ramowej nie wiadomo jednak, jakie konkretnie produkty lecznicze, wyroby medyczne lub suplementy diety zostaną zakupione w oparciu o poszczególne faktury VAT, a także jaka będzie ich dokładna sumaryczna wartość w okresie obowiązywania umowy. Decyzję w tym zakresie podejmować będzie każdorazowo zarząd wnioskodawcy w oparciu m.in. o popyt na dany produkt leczniczy. W związku z powyższym przedsiębiorca powziął wątpliwość w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty, której zapłata nastąpi w formie gotówkowej, a wynikającej z faktury VAT nieprzekraczającej 15 000 zł, wystawionej przez hurtownię farmaceutyczną w oparciu o umowę o współpracę/umowę ramową, w ramach której łączna wartość wystawionych faktur VAT przekracza wartość 15 000 zł. Transakcje gotówkowe w kosztach podatkowych Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej interpretacji indywidualnej wyjaśnił, że stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Zgodnie z treścią art. 15d ust. 1 podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 22 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego. W ustępie 2 cytowanego powyżej artykułu wskazano, że w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego, podatnicy: zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów - zwiększają przychody - w miesiącu, w którym została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego. W myśl art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy: stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15 000 zł, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji. Zgodnie z nowym brzmieniem przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli podatnicy dokonali transakcji z naruszeniem przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, to do kosztów uzyskania przychodów nie mogą zaliczyć kosztu w tej części, w jakiej płatność została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego. W przypadku, gdy jednak zaliczyli do kosztów uzyskania przychodu wartość takiej transakcji lub jej część zobowiązani są w miesiącu, w którym została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego do: zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów albo w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów -zwiększenia przychodów. Organ podatkowy zwrócił uwagę na cel wprowadzonych regulacji. Wprowadzenie obowiązku przewidzianego w art. 22 ust. 1 u.s.d.g. ma służyć ochronie interesu publicznego. Ma on zapobiegać niekontrolowanemu przepływowi środków finansowych w gospodarce prywatnej, zwalczając w ten sposób zjawiska patologiczne (np. oszustwa podatkowe, "pranie brudnych pieniędzy", wyłudzanie kredytów). Komentowany obowiązek ma chronić nie tylko interes państwa (interes publiczny), ale także interesy tych podmiotów gospodarczych, które swoją działalność prowadzą w sposób uczciwy i zgodny z prawem. Ustawodawca wyszedł z założenia, iż nie istnieją inne, równie efektywne drogi kontrolowania obrotu gospodarczego niż dokumenty bankowe. W ten sposób wprowadzenie obowiązku przeprowadzania rozliczeń pieniężnych za pośrednictwem rachunków bankowych uzasadniał Trybunał Konstytucyjny. Trybunał odrzucił zarazem zarzuty o niekonstytucyjnym naruszeniu wolności działalności gospodarczej wskutek wprowadzenia komentowanego obowiązku. Zauważył, iż wolność ta nie ma charakteru absolutnego, wskazując na istnienie w szczególności legitymowanego interesu państwa w stworzeniu takich ram prawnych obrotu gospodarczego, by zminimalizować przypadki nierzetelności zarówno w stosunkach między podmiotami gospodarczymi, jak i w wykonywaniu przez te podmioty swych obowiązków publicznych, m.in. obowiązku podatkowego (orzeczenie TK z dnia 26 kwietnia 1995 r., TKK 11/94, OTK 1995, nr 1, poz. 12). Jak zaznaczył DKIS, wprowadzony z dniem 1 stycznia 2017 r. do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych art. 15d zmierza do powiązania obowiązku dokonywania przez przedsiębiorców płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego - wynikającego z art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - z faktem, że działanie niezgodne z tym przepisem może wywoływać negatywne skutki nie tylko dla pewności obrotu gospodarczego, ale również dla realizacji szerokiego spektrum obowiązków podatkowych, w tym niewykazywania przez przedsiębiorców rzeczywiście osiąganych dochodów z prowadzonej działalności dla celów ich opodatkowania. Wprowadzona zmiana ma na celu ograniczenie zjawiska dokonywania płatności z pominięciem rachunku płatniczego (tak w uzasadnieniu do projektu ustawy druk nr 322). Jednorazowa wartość transakcji Jak wynika z powołanych powyżej przepisów, w przypadku każdej transakcji o wartości przekraczającej 15 000 zł istnieje obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego, przy czym naruszenie tego obowiązku, a więc dokonanie płatności w całości lub w części z pominięciem takiego rachunku oznacza brak możliwości zaliczenia kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca tej transakcji została dokonana z pominięciem rachunku płatniczego. Przepisy wyłączają zatem z kosztów każdą płatność (bez względu na jej wartość - kwotę) dokonaną z pominięciem rachunku bankowego, jeżeli jest dokonywana w ramach transakcji o wartości przekraczającej 15 000 zł. W związku z powyższym kluczowym jest odkodowanie znaczenia pojęcia „transakcja” oraz „jednorazowa wartość transakcji”. Zdaniem organu podatkowego, w celu ustalenia znaczenia terminu „jednorazowa wartość transakcji” z uwagi na to, że adresatem normy prawnej jest przedsiębiorca dokonujący i przyjmujący płatności związane z działalnością gospodarczą, w pierwszej kolejności należałoby sięgnąć do definicji zawartych w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Powyższe wynika również z faktu, że wprowadzone przepisy podatkowe, określające konsekwencje nieprzestrzegania normy wyrażonej w art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej na gruncie ustaw podatkowych odwołują się wprost do nomenklatury stosowanej w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, także w zakresie rozumienia pojęcia „transakcja”. Zatem, w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej transakcją jest umowa, będąca źródłem stosunku zobowiązaniowego. Przez transakcję należy rozumieć zatem taką czynność prawną (umowę) zawieraną w związku z prowadzoną przez strony działalnością gospodarczą, w wykonaniu której dokonywana jest co najmniej jedna płatność. Wskazany wcześniej przepis nie określa, co może stanowić przedmiot transakcji (umowy), natomiast można przyjąć, że może nim być w szczególności nabycie towaru lub usługi. O przyporządkowaniu płatności do poszczególnych umów (transakcji) decyduje ich cel gospodarczy i zgodny zamiar stron, a nie treść dowodów (dokumentów) księgowych. W konsekwencji, jednorazowa wartość transakcji oznacza ogólną wartość wierzytelności lub zobowiązań, określoną w umowie zawartej między przedsiębiorcami. Przymiot jednorazowości nie odnosi się do liczby płatności, lecz odzwierciedla wymóg powiązania poszczególnych świadczeń w ramach jednego stosunku umownego. Tożsame stanowisko zostało przedstawione w odpowiedzi Ministerstwa Finansów na interpelację nr 9279 w sprawie wyjaśnienia wątpliwości, dotyczących znowelizowanych przepisów o swobodzie działalności gospodarczej oraz ustaw o podatku dochodowym, w zakresie określenia limitów płatności gotówkowych z dnia 9 lutego 2017 r. Takie rozumienie pojęcia „transakcja” znajduje również swój odpowiednik w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz. U. 2016 r., poz. 684), zgodnie z którym transakcja handlowa to umowa, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2 (czyli m.in. przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej), zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością. Liczy się wartość poszczególnych zamówień Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazł, że w obrocie gospodarczym występują różnego rodzaju umowy, określane częstokroć mianem umów o współpracę/umów ramowych. Zawarcie umowy o współpracę oznacza, że strony dążą do osiągania wspólnych celów i współdziałania, w zakresie określonym w postanowieniach danego porozumienia. Umowa ramowa określa cele gospodarcze podmiotów chcących nawiązać stosunek gospodarczy, który ma być realizowany za pomocą wielu umów. Umowa ramowa może być zawarta na czas nieokreślony, co niewątpliwie wynika z jej charakteru, który ma na celu określenie zasad współpracy na przyszłość. Dopuszczalność zawierania umów ramowych wynika z ogólnej zasady swobody umów (art. 353.1 ustawy Kodeks cywilny). Umowy te określają warunki udzielania i realizacji zamówień, w tym również ich termin, lecz nie kreują zobowiązania do spełnienia świadczeń o określonej wartości. W konsekwencji, w przypadku umów o współpracę/umów ramowych przez jednorazową wartość transakcji należy zatem rozumieć wartość poszczególnych zamówień, nie zaś sumę sprzedaży dokonanej w oparciu o umowę ramową. Jak uznał organ podatkowy, w przypadku zapłaty w formie gotówkowej faktury VAT o wartości nieprzekraczającej 15 000 zł wystawionej przez hurtownię farmaceutyczną - w oparciu o umowę współpracy/umowę ramową, w ramach której łączna wartość wystawionych faktur VAT przekracza wartość 15 000 zł, koszty wynikające z takiej faktury mogą stanowić koszt uzyskania przychodu dla wnioskodawcy w świetle art. 15d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Pojęcie transakcji, o której mowa w art. 15d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w przypadku opisanych we wniosku umów o współpracę/umów ramowych, odnosi się do wartości sprzedaży dokonanej w oparciu o poszczególną fakturę VAT wystawioną w ramach takiej umowy, a nie sumaryczną wartość sprzedaży w okresie obowiązywania umowy o współpracę/umowy ramowej - podsumował DKIS.
dodał:  admin data dodania:  2017-03-22, 17:51
 
Koniec z obowiązkiem odprowadzania podatku u źródła przy zakupie biletów lotniczych?
Ministerstwo Rozwoju przygotowało zmiany przepisów w projekcie ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych. Dotyczą one zwolnienia przedsiębiorców z obowiązku ubiegania się o certyfikat rezydencji podatkowej zagranicznej linii lotniczej w przypadku kupna biletu u zagranicznego przewoźnika lotniczego. Zmiany te uwzględniają propozycję zgłoszoną przez Zrzeszenie Agentów IATA w Polsce. W świetle obecnie obowiązujących przepisów firmy muszą odprowadzać 10% podatku u źródła przy nabyciu biletów lotniczych, chyba, że posiadają lub uzyskają certyfikat rezydencji podatkowej zagranicznej linii lotniczej, z której usług korzystają. W praktyce uzyskanie certyfikatu rezydencji podatkowej jest utrudnione lub niemożliwe. Polski nabywca biletu musi więc wpłacać 10% podatku u źródła oraz wykazać tę kwotę w zbiorczej deklaracji CIT-10Z. Rocznie to ok. 2 miliony sprzedanych biletów lotniczych, do których przedsiębiorca powinien dołączyć dokument albo odprowadzić 10% podatku. Przepisy, które dotyczyły obowiązku ubiegania się o certyfikat rezydencji podatkowej zagranicznych linii lotniczych, w przypadku kupna biletu u zagranicznego przewoźnika lotniczego, były martwe. W poprzednich latach wpływy z tego tytułu wyniosły zaledwie 0,5 mln zł rocznie. Każdy przepis, który obowiązuje tylko w teorii to problem dla przedsiębiorców i w ramach prac nad poprawą stabilności otoczenia prawnego prowadzenia biznesu sukcesywnie eliminujemy takie regulacje. To kolejne uproszczenie szykowane przez Ministerstwo Rozwoju po pakiecie 100 zmian dla firm i Konstytucji Biznesu - mówi wiceminister rozwoju Jadwiga Emilewicz. Zgodnie z projektem, podatek u źródła od przychodów z biletów lotniczych nie będzie pobierany. Brak jest bowiem praktycznych możliwości, aby polskie podmioty, a w szczególności małe i średnie przedsiębiorstwa, miały możliwość wyegzekwowania certyfikatów rezydencji od zagranicznych przewoźników, a tym bardziej poboru podatku od ceny, która powinna zostać uregulowana na rzecz przewoźnika (za bilet). Przewiduje się pobieranie podatku wyłącznie od przewozów nierozkładowych, gdzie jest możliwość negocjacji ceny i dochodzi do bezpośredniej interakcji pomiędzy przewoźnikiem lotniczym a klientem (klient ma możliwość negocjowania umowy, poboru podatku bądź wyegzekwowania certyfikatu rezydencji). W marcu 2017 r. projekt ustawy został pozytywnie zaopiniowany przez Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego. W najbliższych dniach Ministerstwo Rozwoju skieruje dokument do rozpatrzenia przez Stały Komitet Rady Ministrów. Jeśli zmiana zostanie pozytywnie przyjęta przez rząd i posłów nowe przepisy zaczną obowiązywać jeszcze w tym roku. Jak podkreśla wiceminister Jadwiga Emilewicz, zmiana dotycząca podatku u źródła od przychodów z biletów lotniczych, jest tylko jedną z proponowanych zmian w projekcie ustawy o zmianie ustawy o PIT i CIT. Główny zakres zmian w tej ustawie ma na celu pobudzenie inwestycji wśród przedsiębiorców dzięki wprowadzeniu mechanizmu jednorazowego rozliczenia nakładów inwestycyjnych do kwoty 100 tys. zł rocznie. Chodzi o ich uwzględnienie w kosztach uzyskania przychodów w wyniku dokonanych odpisów amortyzacyjnych. Proponowane przepisy obejmą środki trwałe z grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji środków trwałych i będą służyć zwiększeniu nakładów na nowe maszyny i urządzenia, które są niezbędnym elementem na drodze rozwoju firmy - przekonuje. Informacja pochodzi z portalu TUR-INFO.PL
dodał:  admin data dodania:  2017-03-22, 10:41
 
Podatki 2017. Uwaga na podatkowe skutki płatności gotówką!
Podatki 2017. Uwaga na podatkowe skutki płatności gotówką! Nowe przepisy obniżające limit płatności gotówkowych między przedsiębiorcami wprowadziły też sankcję w postaci zakazu uznania wyższego opłaconego gotówką wydatku jako kosztu podatkowego. Do jakiej kwoty przedsiębiorcy mogą rozliczać się gotówkowo? Jakich kwot nie mogą zaliczyć do kosztów podatkowych? Ile wynosi teraz limit płatności gotówkowych między przedsiębiorcami? Ustawa z 13 kwietnia 2016 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. poz. 780) weszła w życie 1 stycznia 2017 r. Zgodnie ze znowelizowanym art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy: stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15 000 zł, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego walut obcych ogłaszanego przez NBP. Dawniej było to 15 tys. euro. Jeśli np. wartość transakcji (umowy) wynosi 18 000 zł, wpłacono gotówką zaliczkę w kwocie 2000 zł, zaś przelewem kwotę 16 000 zł, to do kosztów podatkowych można zaliczyć kwotę 16 000 zł (oczywiście u podatników VAT - w wartości netto), a kwota 2000 zł nie podlega zaliczeniu do kosztów.
dodał:  admin data dodania:  2017-03-08, 17:18
 
Szkolenie z Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego
Szkolenie z Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego Zarejestruj się na szkolenie z Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego - 3 marca w Hotelu Plus Q Kraków, ul. Wygrana 6 w godz. 9.00-13.30. Wprowadzenie TFG od listopada 2016 r spowodowało pojawienie się wielu nowych problemów w branży turystycznej. Szkolenie ma na celu zapoznanie uczestników z regulacjami prawnymi wprowadzającymi TFG oraz określenie wpływu Funduszu na prowadzoną działalność. Szkolenie organizują wspólnie Krakowska Izba Turystyki i Polska Izba Turystyki Oddział Małopolski, a program merytoryczny przygotowany został przez Instytut Studiów Podatkowych Modzelewski i Wspólnicy Sp z o.o. Oddział Małopolski, wykładowcami będą: Justyna Zając-Wysocka i Stanisław Piśko. Opłata za uczestnictwo dla członków Izb wynosi 200 zł, dla pozostałych 300 zł. Program szkolenia: I. Aspekty prawne Przyczyny i cel wprowadzenia Funduszu Formy turystyki a obowiązek wpłat na Fundusz Podmioty zobowiązane do wpłat na Fundusz Podmioty zobowiązane do składania deklaracji Pojęcie „klienta” a wpłaty na Fundusz Sposób finansowania wpłat na Fundusz Zasady prowadzenia ewidencji Praktyczne problemy związane z deklarowaniem wpłat Wysokość wpłat na Fundusz a formy i rodzaje imprez turystycznych (turystyka przyjazdowa, wyjazdowa, krajowa, pośrednicy, agenci) Rozliczenie wpłat na Fundusz w okresie przejściowym – listopad 2016r. Możliwość i zasady korygowania wpłat na Fundusz II. Aspekty podatkowe 1. Wpływ TFG na obciążenia podatkowe przedsiębiorców Rozliczanie VAT marża a składka na Fundusz Turystyka biznesowa, edukacyjna i zdrowotna a składka na Fundusz Czy TFG jest podatnikiem podatku VAT? Koszty podatkowe – czy składka na TFG stanowi dla biura przychód lub koszt jego uzyskania? Kasa fiskalna 2. Inne ważne aspekty podatkowe w turystyce Zaliczki VAT marża Zatrudnianie na podstawie umów zleceń, samozatrudnienie Marża ujemna III. Wątpliwości i wyjaśnienia Formularz rejestracyjny
dodał:  admin data dodania:  2017-02-21, 9:29
 
Dyplomy Uznania dla instytucji i podmiotów gospodarczych promujących Sądecczyznę
W trakcie Noworocznego Spotkania Branży Turystycznej w dniu 06 lutego 2017r.zorganizowanego w Domu Weselnym CASABLANCA w Niskowej wyróżniono specjalnym Dyplomem tych których codzienne działania służą także promocji Sądecczyzny. DYPLOM UZNANIA za efektywne działania na rzecz promocji Sądecczyzny w roku 2016 przyznany 17-tu instytucjom,samorządom terytorialnym i podmiotom gospodarki turystycznej 1. Hotel BESKID Nowy Sącz za organizację pobytu uczestniczek Konkursu Miss Polski 2016 co miało znaczący wpływ na rozpoznawalność miasta i regionu. 2. Hotel PANORAMA Nowy Sącz za organizację szkoleń zewnętrznych (dla firm spoza miasta Nowego Sącza) co również wpływa na utrwalanie wiedzy o mieście oraz jego rozpoznawalności. 3. Kongregacja Kupiecka Nowy Sącz za nowatorskie wdrażanie projektu - Znak promocyjny „SĄDECKIE” promujący poprzez region sądecki. 4. PPL „KORAL” Nowy Sącz za rozsławianie miasta i regionu sądeckiego poprzez produkcję lodów i organizowane akcje marketingowe. 5. BUT „WACTUR” Nowy Sącz za organizację pasażerskich linii przewozowych w Europie oraz promowanie miasta i regionu wśród pasażerów zagranicznych i krajowych. 6. Holding KONSPOL Nowy Sącz za tworzenie świadomości i wrażliwości konsumentów na wartości zdrowotne żywności pochodzącej z regionu sądeckiego oraz akcje marketingowe ukazujące również atrakcyjność turystyczną Sądecczyzny. 7. MKS Sandecja Nowy Sącz MKS Sandecja rozsławia miasto i region w trakcie rozgrywek piłkarskich na terenie całego kraju co ma wpływ na rozpoznawalność i w tym względzie stanowi ważny element społecznościowy w promocji Sądecczyzny. 8. Miasto i Gmina Krynica Zdrój za współorganizację 3-ch gali, co sprawiło to,że malownicze uzdrowisko, położone w sercu Beskidu Sądeckiego, stało się światową stolicą piękna! Dokonano wyboru Miss Polski, Miss Supranational i po raz pierwszy Mister Supranational. Transmisja była przekazywana do 100 krajów co niewątpliwie będzie miało wpływ na podniesienie rozpoznawalności uzdrowiska i regionu sądeckiego. 9.Diecezjalne Centrum Pielgrzymowania im. Św. Jana Pawła II w Starym Sączu za inspiracyjne wskazywanie pielgrzymom przybywającym do Ołtarza Papieskiego atrakcji turystycznych Sądecczyzny,a także organizowanie spotkań kontemplacyjnych i rekolekcji na nartach. 10.PRBiT CECHINI Sp.J Muszyna za rewitalizację uzdrowiska Żegiestów Zdrój co wpłynie na powrót znaczenia tego Uzdrowiska na mapie tej sfery usług, a także na poprawę wizerunku i rozpoznawalności regionu sądeckiego. 11. PIWNICZANKA Spółdzielnia Pracy Piwniczna za działania w budowie mocnego wizerunku marki produktu. a także miejsca jakim jest miasto Piwniczna podniesienie rozpoznawalności Sądecczyzny jako regionu turystycznie atrakcyjnego. Piwniczanka aktywnie uczestniczy też w życiu regionu, wspierając różnorodne inicjatywy i będąc mecenasem licznych projektów kulturalnych i charytatywnych. 12. Stowarzyszenie Gmin Uzdrowiskowych RP za inicjatywy i działania wspomagające promocję miejscowości uzdrowiskowych Sądecczyzny, które położone są w najpiękniejszych krajobrazowo miejscach regionu . 13. Centrum Szkoleniowo-Rehabilitacyjne im. Ojca Pio w Stróżach Centrum prowadzi całoroczny proces rehabilitacji osób niepełnosprawnych z terenu całej Polski jest działaniem promocyjnym dla Sądecczyzny gdyż region ten jest utożsamiany poprzez to Centrum Rehabilitacyjne. Ponadto prowadzonych jest wiele projektów marketingowych które w sposób właściwy dla każdego jest okazją poznawania także atrakcji turystycznych co ma także wpływ na ilość osób korzystających z pobytów na Sądecczyźnie. 14. Pasieka BARĆ im.Ks.H.Ostacha w Kamiannej Pasieka BARĆ oferuje wypoczynek w pokojach gościnnych. Piękna okolica i bliskość atrakcyjnych miejscowości -uzdrowisk, Krynica-Zdrój , Wysowa, Żegiestów , Bardejov, Stara Lubownia (Słowacja) powoduje,że w ciągu roku ta miejscowość jest odwiedzana przez rzesze turystów, młodzież która również zapoznaje się z dydaktyką funkcji pszczół w życiu człowieka. a także przez liczne grupy obcokrajowców. Ta niekonwencjonalna forma ukazywania piękna okolicy i jej krajobrazu stanowi istotny element procesu promocji regionu sądeckiego i ma znaczący wpływ na kształtowanie zainteresowania wolą odwiedzenia naszego regionu. 15. Miasto i gmina Stary Sącz Atutem Starego Sącza jest niepowtarzalny, trwały „klimat średniowiecznego miasteczka”, zachowany historyczny układ architektoniczny miasta, liczne zabytki (65 pozycji na liście zabytków w Małopolsce, m. in. wszystkie budynki przy Rynku Starego Sącza, zabudowa zagrodowa kolonistów józefińskich w Gołkowicach), a zwłaszcza klasztor Klarysek - sanktuarium św. Kingi - od wieków odwiedzany przez pielgrzymów z wielu krajów. Dzieje miasta są nierozerwalnie związane z postacią księżnej Kingi, żony Bolesława Wstydliwego, klaryski sądeckiej, teraz świętej, patronki samorządowców w Polsce i patronki przed Bogiem Starego Sącza. W 1999 roku papież Jan Paweł II, w obecności ponad sześciuset tysięcy pielgrzymów, dokonał tutaj na uroczystej mszy św. aktu kanonizacji bł. Kingi, pani i władczyni ziemi sądeckiej,założycielki miasta. Te atuty miasta sprzyjają woli ich poznawania przez rzesze przybywających tu turystów krajowych i zagranicznych co przyczynia się do poszerzania rozpoznawalności Sądecczyzny. 16. LITWIŃSKI Transport - Sprzęt - Budownictwo Sp. z o.o. Akredytowany Ośrodek Szkoleniowy, Hotel LITWIŃSKI – Tęgoborze. Hotel i Ośrodek Szkoleniowy spełniają ważny element w procesie rekrutacji kandydatów do zawodów przewidzianych w budownictwie i transporcie. Kadra 24 wykładowców umożliwia setkom korzystających z tej formy zdobycia kwalifikacji zawodowych. Dzięki temu Tęgoborze i miasto Nowy Sącz, a tym samym Sądecczyzna jest kojarzona przesz tak znaczącą liczbę kursantów iż stanowi to właściwy element promocji naszego regionu. 17. Stacja Narciarska Wierchomla Przez ponad 10 lat działalności Hotelu Wierchomla SKI&SPA Resort zorganizowano ponad 2500 imprez firmowych, spotkań biznesowych oraz uroczystych bankietów. W Dwóch Dolinach nie ma czasu ani miejsca na nudę!Wierchomla to wprost się tu jedna z największych w Polsce stacji narciarskich z kompleksową infrastrukturą dla miłośników białego szaleństwa. Hotel zlokalizowany jest w malowniczej miejscowości Wierchomla Mała położonej w dolinie bystrego potoku Wierchomlanki, pomiędzy Muszyną, a Piwniczną Zdrój . Krajobrazy Beskidu Sądeckiego zachwycają o każdej porze roku, Dzięki temu w tych kręgach zainteresowań Wierchomla i okoliczne miejscowości a tym samym Sądecczyzna jest dobrze postrzegana i nawiedzana przez swoich fanów.
dodał:  admin data dodania:  2017-02-11, 11:56
 
XVIII Noworoczne Spotkanie Sądeckiej Branży Turystyczne w CASABLANCE w Niskowej
W Domu Weselnym CASABLANKA w Niskowej w dniu 06 lutego 2017r. odbyło się po raz osiemnasty Noworoczne Spotkanie Branży Turystycznej Sądecczyzny. Zaproszenie Aleksandra Giertlera prezesa Nowosądeckiej Izby Turystycznej i właściciela CASABLANKI Andrzeja Stawiarskiego przyjęło kilkudziesięciu przedstawicieli sądeckiej branży turystycznej, a także Andrzej Czerwiński,Jan Duda i Józef Leśniak posłowie na Sejm RP, Stanisław Kogut senator RP,Wojciech Piech z-ca prezydenta Nowego Sącza,Marian Ryba członek Zarządu Powiatu Nowosądeckiego,dr Józef Wojnarowski przewodniczący Rady Konsultacyjnej ds Turystyki przy Prezydencie Nowego Sącza i Starosty Nowosądeckiego, Burmistrz Krynicy Zdroju dr Dariusz Reśko,ks.dr Marcin Kokoszka kapelan turystyki Sądecczyzny i wielu innych przedstawicieli życia społecznego i gospodarczego Sądecczyzny.
Otwierając spotkanie Aleksander Giertler prezes Nowosądeckiej Izby Turystycznej stwierdził, że "za nami niezły rok Sadeckiej Turystyki, rok 2016 który był dużo lepszy niż lata poprzednie. Nie tylko liczby wskazują na zauważalną poprawę, ale również lepsze nastroje w branży turystycznej potwierdzają że miniony rok można zaliczyć do udanych. Jako namacalny dowód korzystnej koniunktury to prawie jeden milion trzysta osób odwiedzających Sądecczyznę, dając szanse na uczynienie z turystyki znaczącej gałęzi gospodarczej, poprawiającej efekty ekonomiczne tego regionu. Turyści w 2016 roku zostawili na terenie małopolski ponad 13 miliardów dolarów. Na liście najczęściej odwiedzanych miejsc znajdują się Wieliczka , Krynica Zdrój oraz Oświęcim. Jako główne zalety regionu są wymieniane, piękno i bogactwo krajobrazu, doceniana jest życzliwość mieszkańców i liczne atrakcje, natomiast nadal słabą stroną jest jeszcze nie najlepszy stan dróg.
Były także wyróżnienia w postaci DYPLOMÓW UZNANIA za działania na rzecz promocji i rozwoju turystyki na Sądecczyźnie dla podmiotów gospodarczych,samorządów terytorialnych i organizacji branżowych przyznanych wspólnie przez Starostę Nowosądeckiego,Prezydenta Nowego Sącza,Przewodniczącego Rady Konsultacyjnej ds Turystyki i Prezesa Nowosądeckiej Izby Turystycznej. DYPLOM UZNANIA wykonany tylko w 17-tu egzemplarzach jest potwierdzeniem iż rozwój turystyki w naszym regionie jest najważniejszy dla włodarzy Sądecczyzny.
Przy niezwykle obficie zaopatrzonej wymyślnej kuchni i dobrych napojach biesiadnicy noworocznego spotkania przez dłuższy czas prowadzili rozmowy o możliwościach rozwoju i potrzebach sądeckiej turystyki.Na zakończenie spotkania Jan Tomaszek wiceprezes Nowosądeckiej Izby Turystycznej w imieniu uczestników spotkania i Zarządu Izby złożył serdeczne podziękowania gospodarzowi tego wydarzenia Andrzejowi Stawiarskiemu wręczając stosowny grawerton upamiętniający to tradycyjne spotkanie przedstawicieli sądeckiej turystyki. Zapewne kolejne takie spotkanie odbędzie się także i w roku następnym.












dodał:  admin data dodania:  2017-02-08, 21:35
 
Zaproszenie na Spotkanie Noworoczne 2017

dodał:  admin data dodania:  2017-01-22 21:00
 

zmiana aktualności
NIT
.:Copyright © 2007 by wiśnia:.
ostatnia aktualizacja 2012.07.20